zondag 8 januari 2017

Zo binnen - Zo buiten

Er wordt zo vaak gezegd: “Je moet positief denken”. Er zijn zelfs boeken over geschreven en affirmaties gemaakt, die je kunt doen om positief te zijn.
In dit “moeten” ligt eigenlijk al besloten dat je negatief bent.

Positief denken is oppervlakkig als het de onderliggende massa van negatief denken bedekt. Positief denken wordt dan een weerstand om je negativiteit niet te hoeven ervaren. 
Positief denken gebeurt vanzelf als je verlost bent van je negativiteit, zoals je verborgen negatieve intenties achter je zgn. positieve reacties, je boze bedoelingen, jaloersheid, pessimistische houdingen en je schaamte en schuld erover met de angst om niet gezien te worden met al die shit.

Je negativiteit is er nog steeds als je dit verbergt en het niet wilt zien. Dit zal steeds ergens in je uitstraling zitten of tot een uitbarsting komen als je niet op je hoede bent, in een reactie, of een ziekte veroorzaken.

Des te harder je zo positief wilt zijn, des te meer kans dat dit uitmondt in een crisis. Trouwens, het leven laat wel zien hoe je eraan toe bent. Kijk hoe rijk en vol je leven is... welke nare dingen komen op je af.
De enige manier om helemaal positief te worden is je negativiteit bewust maken, te ervaren en de verbanden gaan zien waarmee ze gelinkt is. Dan jezelf daarin te accepteren en er verantwoording voor te nemen. Als je duistere kanten aan het licht kunnen komen, kunnen ze zichzelf transformeren.

Om positief te moeten zijn, hangt tevens samen, met de buitenwereld. 
Daarop ben je gefocust, want je moet goed zijn, prestaties leveren, je uitsloven om erbij te horen, om gewaardeerd te worden en dan kan je geen negativiteit gebruiken.
Zolang je echter alleen gefocust blijft op de wereld om je heen, vergeet je je eigen innerlijke wereld. En daar gaat het om als je je positieve kanten en negatieve kanten wilt leren kennen. Als je je verdiept in je innerlijke wereld, kan je je eigen vastgeroeste overtuigingen zien die je leven negatief beïnvloeden. Je ontdekt je innerlijke beelden met zijn kinderlijke emoties, gevormd in je kindheid, die je tegenwerken in je leven.

Als je beseft, dat je innerlijke wereld de werkelijke wereld is, want die neem je voortdurend mee en dat de buitenwereld een tijdelijke illusie is, want wat je ook doet in de wereld, het vergaat uiteindelijk. Jezelf neem je altijd met je mee.
Wat is er niet mooier om je in je eigen wereld te verdiepen om jezelf te leren kennen, je eigen kracht en je eigen bron van weten te ontdekken. In feite heb je alle mogelijkheden al in je om elk probleem die je hebt op te lossen. Dat te leren vertrouwen komt geleidelijk, naarmate je in diepere lagen van jezelf doordringt en dat schept uiteindelijk echt zelfvertrouwen.

Om dat te kunnen is de eerste stap door je masker, je uiterlijke vertoon heen gaan.
Je kunt dan in de (buiten) wereld zijn, maar niet meer van die wereld zijn.
Je gaat je innerlijke levensstroom ontdekken, waar je deze belemmert, die dan negativiteit oplevert en waar die zich wel kan ontvouwen, waar je spontaniteit, creativiteit en geluk ervaart.
Dat doe je door je bewustzijn uit te breiden over wat er innerlijk allemaal plaats vindt en wat er op je afkomt als spiegel vanuit de buitenwereld en regelmatig te mediteren in jezelf en je oneindige universum gaan ontdekken, die je eerst als leegte zult ervaren. Op deze wijze raak je vervuld van je eigen waarheid, je eigen realiteit en in je eigen kracht staan, zo kan je verder groeien in je leven.


zaterdag 19 november 2016

Crisis


Een crisis is een poging van de natuur om een verandering tot stand te brengen in datgene wat gestagneerd is en niet meer natuurlijk functioneert.
In de wereld om ons heen kan dit plaatsvinden door aardbevingen en andere natuurrampen. In je innerlijke natuur gebeurt hetzelfde.
Omdat leven streeft naar voortdurende groei en verandering zal elke blokkade die je ertegen oproept je leven tot stilstand brengen met als gevolg een dreigende crisis.

Als een noodzakelijke verandering in jezelf wordt tegengehouden door een deel van het bewustzijn, dan levert dit negatieve ervaringen op en je voelt je in een pat mat toestand, verward, in conflict en andere onprettige gevoelens.
Oude structuren, zoals denkwijzen, houdingen, gedragspatronen, die niet meer voor je werken en je leven doen stagneren, moeten afgebroken worden.
Het zijn de blokkades in jezelf die de negatieve kracht in stand houden.
Je kunt het metaforisch vergelijken met een dam die je opgeworpen hebt in de levensrivier (tegen iets wat je niet van jezelf wilt zien en voelen) en alle troep die wordt tegengehouden stapelt zich op. De krachten worden op gegeven moment zo sterk tot de dam barst en alle ellende over je heen gestort wordt.

Het lijkt dan alsof de crisis van buiten komt en het gevaar is dan dat je tegen de crisis gaat vechten, omdat je denkt dat de uiterlijke gebeurtenis of de ander de schuld is van je crisis. Door deze projectie kan je je toestand weer tijdelijk verdoven, maar de crisis zal steeds weer sterker terug komen.
De crisis wordt veroorzaakt door jezelf. Wat in je zit als overtuigingen, geloof en misverstanden, laat onverbiddelijk de juistheid ervan zien in de levensgebeurtenissen die je overkomen. Het leven is namelijk jouw leven. Jij en het leven zijn één.
Als je de inziet dat de crisis door jezelf veroorzaakt is, kan je de verantwoordelijkheid nemen voor je toestand, zonder ze buiten je te projecteren. Dan kan je je naar binnen keren en de boodschap gaan leren van wat deze crisis je zegt, hoe deze crisis tot stand is gekomen en hoe je zou kunnen veranderen.

Met je ego - bewustzijn kan je je richten op je verlangen naar een verandering naar een beter leven en de activiteit ontplooien om je blokkades te gaan onderzoeken die verantwoordelijk zijn voor je toestand.
Dat betekent de waarheid van jezelf onder ogen zien. Een veranderingsproces kan dan vanzelf op een natuurlijke wijze plaatsvinden. Het egobewustzijn moet echter wel zijn beperkingen kennen zodat het inziet dat het deze verandering niet kan forceren. De mislukking die je dan ervaart kan je moedeloos maken en doen opgeven. Aan de andere kant helpt een passieve houding ook niet, van afwachten dat “God” of iemand van buiten dit allemaal wel voor je doet.

Het moeilijke ervan is dat je actief moet zijn in het herkennen en onderzoeken van je blokkades maar ook tevens moet kunnen loslaten, omdat het veranderingsproces zich van binnen afspeelt, waar je geen controle over hebt. Je kunt het vergelijken met een zwangerschap. Je doet alles wat in je vermogen ligt om je goed te voeden en goede voorzorgsmaatregelen te nemen voor de bevalling. De groei van de baby gaat echter vanzelf en uiteindelijk moet je wel loslaten om de baby geboren te laten worden.

Dus voor je innerlijke veranderingsproces moet je ook het punt vinden van loslaten. Daarvoor moet je geduld oefenen en vertrouwen kweken in de innerlijke wijsheid van je eigen natuur. Op deze wijze hoef je, ondanks de moeilijkheden of uitdagingen die je leven biedt, niet meer in een crisis te vervallen.
Zo wordt het leven de beste therapeut die je kunt hebben.

zaterdag 1 oktober 2016

Het innerlijke kind

Als kind ben je vanaf het begin geprogrammeerd door je opvoeding, omdat je nog volslagen open bent en totaal afhankelijk van veiligheid, liefde en fysieke voeding. 
Als volwassene draag je dit kind met je mee, wat tot uiting komt in je afhankelijkheid aan gewaardeerd worden en bevestiging door de buitenwereld. In dit kind ben je nog steeds afhankelijk, onzeker, hulpeloos en angstig. 

Als volwassene sluit je je hiervoor af, maar de emotionele lading werkt onderhuids door en wordt zichtbaar in je houding en reacties, als je emotioneel onder druk komt te staan. Dat kan zich uiten in rebellie, stoer doen, je terugtrekken van de wereld of kritiekloos meegaan met autoriteiten.

De vervulling, waar zo angstvallig naar wordt verlangd, kan alleen tot stand komen als je alles wat je nog buiten jezelf zoekt, in jezelf gaat zoeken.        
Dit houdt in dat je verantwoording neemt en inzicht verwerft over je kinderlijke emoties en reacties, i.p.v. ze te projecteren op de wereld, op anderen en die er de schuld van geven. De toestand waarin je nu verkeerd is een betrouwbare graadmeter hoe het er innerlijk met je voorstaat. Je kunt van wat van buiten op je weg komt, als spiegel zien van jezelf, zodat je ervan kunt leren.

Die programmering is een vorm van hypnose. In de eerste vier levensjaren worden de belangrijkste basisstrategieën gevormd. Van hieruit worden emotionele conclusies getrokken die al hypnotiserend innerlijke beelden vormen die vastgelegd worden. 
Een innerlijk beeld is dus een materialisatie, een omzetting van deze programmering. Zo'n innerlijk beeld beïnvoedt je leven zonder dat je het beseft. Je interpreteert je leven steeds weer zoals je het in je kinderjaren ervaren hebt. 

Programmering en hypnotisering welke tot uiting komt in je patroon denken is moeilijk met je verstand te doorzien, omdat je verstand waarmee je de dingen probeert te begrijpen even fragmentarisch is als de werkelijkheid die zich aan je voordoet.
Deze programmering is niet alleen toe te schrijven aan de indoctrinatie in je kinderjaren, maar ook door je eigen aanleg.
Je hebt bij je geboorte al een karmisch verleden meegenomen die juist die ouders aangetrokken heeft om je karmisch materiaal te activeren.
Het is belangrijk dat je dit herkent en erkent. Het is de taak die je in je leven op je hebt genomen. Veel mensen weten dit niet of komen niet toe aan dit levensdoel, waarna ze een nieuwe incarnatie moeten aangaan. 

Door bewust te worden van je programmering, kan je je gaan onthypnotiseren. Het gaat daarbij om het loskomen van je achterhaalde kinderbeelden, waarmee je jezelf nog steeds vereenzelvigt. We denken dat we ons laten leiden door ons logische verstand, maar als we bewust kijken naar onze dagelijkse routines, emotionele reacties en terugkerende problemen, dan zien we hoezeer onze onbewuste programma's vanuit onze kindertijd ons steeds weer bepalen. Zo herhalen we voortdurend ons verleden.

Het is belangrijk dit kind in je liefdevol en met begrip te benaderen. Want het kind in je zit vol gevoelens, het komt terug in je dromen, je fantasieën, maar ook als je ziek of depressief bent en alles je teveel is geworden. Het gaat er niet om dat je volmaakt moet worden. Je bent al volmaakt als je je huidige onvolmaaktheid onder ogen ziet, erkent en ermee in het reine probeert te komen.

Het kind in je heeft veel kracht en is eigenlijk het kind in je dat opnieuw geboren wil worden, maar dan echt tot leven gebracht in jezelf. 
Want het kind is ook magisch, creatief, speels en vol energie en als je de angst en woede, die vastzitten in het kind kunt loslaten, zal het kind in je vol vrijheid en blijheid je persoonlijkheid vullen.

http://www.innerlijke-beelden.nl

maandag 1 augustus 2016

Karma (geboorte trauma) oplossen...


























Je kunt echter niets creëren wat je je niet kunt voorstellen. Want als het leven je beperkt lijkt, is dat alleen omdat jij ervan overtuigd bent dat het leven beperkt is.
 

Het kleine kind in je weet niet (of wil het niet weten) dat je alles al in je hebt (eigen bron) en dat alles er al is qua schepping.
De vicieuze cirkel verloopt dan als volgt: het niet weten dat alles al bestaat – zodat iets als manifestatie in je leven kan worden geschapen (of herschapen) – maakt dat je je behoeftes en verlangens afhankelijk maakt van een kracht (autoriteit) buiten je. Door deze verdraaiing van de werkelijkheid wacht je op vervulling vanuit een verkeerde bron.
 
Zo ontwikkel je een negatieve motivatie, wat betekent dat je een gevreesde mogelijkheid vermijdt. Zo gebruik je een groot deel van je psychische energie om jezelf tegen negatieve mogelijkheden te verdedigen. Energie is feitelijk onuitputtelijk, ze raakt alleen op als je ze verkeerd gebruikt.

Wanhoop: des te meer je je best doet om het anderen naar de zin te maken hoe wanhopiger en hoe minder vervuld je wordt.
Bewust weet je hier niets van, je weet niet welke krachten in welke richting je voortdrijven. Zo verraad je het beste van jezelf en de waarheid.
 
Dit kan je ervaren als een dwingende onderstroom waar alle emoties in zijn samengebald. Dit heeft invloed op anderen en heeft wetmatig gevolgen die bij de situatie passen. De effecten doen je terugschrikken en geven meer weerstanden en emoties als woede en wrok naar anderen. Dat verzwakt weer je persoonlijkheid, want je moet dit alles verbergen, anders kan je de bronnen waarvan je afhankelijk bent niet meer benutten.
 
Je kunt niet in de werkelijkheid leven als je niet je eigen onwerkelijkheid inziet.
Je reageert dan vanuit je vooronderstellingen op een illusie en niet op de werkelijke situatie. De ander wordt gedwongen te reageren op jouw illusie en zo houd je je onwerkelijkheid in stand.

Voor mij is dat mijn verwende kind, baby eigenlijk, dat alles wil hebben, eist en de angst heeft ontwikkeld dat ie het anders niet red. Dat je anderen nodig hebt om je behoeften te vervullen geeft tevens schaamte en schuld en innerlijke strijd om die behoeftes te verdringen + een masker die je in stand moet houden dat je niets nodig hebt van de ander en dat ik het alleen wel red.

Passiviteit ontstaat: Je gaat je onbewust aan anderen vastklampen, wat weer (onbewust) weerstand en haat oproept bij de ander.
De angsten van het kleine kind geeft een fatalistische wanhoop:  vanuit de diepe en blinde overtuiging van “ik red het niet” (in het leven) wil het kind zich beschermen tegen “levensgevaar” (eigenlijk tegen alles dat “beweegt en tegenzit).
 
Omdat met deze wanhoop niet te leven is gaat het kind in de volwassen persoon dit gevaar projecteren op de buitenwereld: oorlog, dreiging, ellende in de wereld met als opdracht om ertegen te vechten. Zo hoopt het zijn eigen wanhoop en innerlijk strijd niet meer te voelen.

In dit fatalisme gelooft het kind dat het leven gevaarlijk is en uit die angst roept het allerlei gevaren in zichzelf op die feitelijk niet bestaan en die illusie wordt dan uiteindelijk de enige werkelijkheid met de uiteindelijke dood als ontsnapping tot gevolg.

Het beste is je dit proces zo bewust mogelijk te maken, door je angsten heen te gaan en te zien dat dit alles een illusie is, zodat je het leven dat je leeft en bent, meer en meer kunt toelaten en gaat ervaren dat dit je de beste bescherming, en geluk geeft.
 
Ik voel dat mij kleine kind op baby niveau nog steeds in die hulpeloze toestand zit. De kleinste tegenslag wordt iets dat fataal gaat aflopen en dat geeft spanning en angst. Ook wanhoop en woede, amok lopen in het dagelijkse leven.

Dit is een karma die ik nu wil oplossen om straks niet meer geboren te worden met weer een levensvijandig proces. Dat ik leer en ervaar dat leven (wat mijn ware zelf is), de enige veiligheid en bescherming biedt.
Dus steeds op alle gebieden van mijn dagelijks leven zien en voelen hoe ik als angstig kind reageer....
Door uiteindelijk de schat te vinden van mijn eigen kern, zodat ik vrij en blij vanuit mezelf in contact met de wereld sta.

zondag 24 juli 2016

Clean Language


    Clean Language is ontwikkeld door David Grove.



Het geeft de therapeut (of opvoeder) een nuttig instrument om een andere persoon te helpen hun het gebied van de innerlijke wereld te verkennen, zonder dat er een tussenkomst is van de eigen taal/wereld van de therapeut.
Een eenvoudig voorbeeld maakt dit duidelijk.
Een cliënt wil stoppen met roken.
Er zijn natuurlijk vele technieken die gebruikt kunnen worden, maar hier wordt clean language gebruikt:
De therapeut zou zich kunnen richten op de positieve uitkomst en vraagt:
" Wat zou je willen dat er gebeurt? " 

De cliënt zou kunnen antwoorden met een verklaring , zoals : "Ik wil gewoon gezond zijn."
 

De therapeut kan dan helpen door de aandacht van de cliënt te richten op het “gezond” zijn door het uitlokken van een metafoor:
“Als je gezond wilt zijn, wat voor soort gezond zijn is dat gezond zijn?” 

Als antwoord kan de cliënt zeggen:
"ik wil gezond zijn als de lucht op een hoge bergweide”.
De therapeut kan dan vragen: “je wilt gezond zijn als de lucht op een hoge bergweide, wat voor soort lucht is die lucht op een bergweide?” 

Zo kan de cliënt de metafoor verder verkennen... of, wat voor soort bergweide is die bergweide?”

Naarmate de metafoor rijker wordt, is de cliënt vaak in staat om toegang tot eigen onbewuste middelen te krijgen en zo oplossingen te vinden voor de eigen huidige problemen.
Als de cliënt zou zeggen: “ik zou graag die zuivere lucht van de bergweide inademen.”
Dan kan de therapeut vragen:
“Wat zou er nodig zijn om die zuivere lucht in te kunnen ademen."
De cliënt kan dan beslissen of ze een dergelijke verbintenis binnen de metafoor wil maken en als deze verbintenis plaatsvindt binnen de wereld van de metafoor in het onderbewustzijn, dan kan dezelfde inzet ook gebeuren in de reële wereld.

Clean Language is zo een nuttig instrument, door gebruik te maken van de kracht van het eigen onbewuste, om middelen te vinden voor oplossingen voor je huidige problemen.
http://www.innerlijke-beelden.nl 

maandag 16 mei 2016

Innerlijk beeld als trance

Een innerlijk beeld, gevormd in de kindertijd wordt, als je volwassen bent een trance.
Een trance is een vernauwing van bewustzijn, waarin alleen datgene waar je je totaal mee geïdentificeerd hebt, als realiteit geldt. Deze realiteit is een illusie omdat die realiteit niet bestaat: je projecteert je eigen illusie op een ander, op de wereld om je heen.

Je bent alleen gefocust op je denken en emoties van je kindertijd, je herhaalt in een voortdurende vicieuze cirkel de geschiedenis uit je kindertijd, zonder dat je het in de gaten hebt, want je kunt niet meer zien en ervaren wat je nog meer bent, want je bent het kind geworden dat je toen was.

Als ik mij in mijn kindertijd heb teruggetrokken in mijn eigen wereld om mij te beschermen tegen fysieke en/of emotionele aanvallen vanuit de buitenwereld, dan gaat die eigen wereld een “eigen” leven leiden.                                                  Opgroeiend naar volwassenheid blijft deze wereld emotioneel in mijn kinderlijk denken aanwezig. 
Als volwassene kan ik deze kinderlijke emoties met woede en angst, niet gebruiken, want dit wordt als onprettig en storend ervaren in mijn contacten in de wereld om me heen., dus verdring ik en verdoof ik dit. Hoewel ik erover heen een stoer voorkomen ontwikkel, blijft dit innerlijk beeld in trance doorwerken.

Als ik getriggerd wordt door een aanval uit de omgeving, of anders gezegd, ik ervaar dit als een aanval omdat ik dit beeld heb, dan reageer ik op de wereld om me heen emotioneel en met gedrag vanuit mijn trance. Zo trek ik met dit innerlijke beeld magnetisch anderen aan, die onbewust met hun trance reageren op mij. Zo ervaar ik de realiteit alsof ik nog steeds een kind ben.
Zo schep ik steeds weer een werkelijkheid waar ik mij als kind voor moest beschermen, uit angst om er niet onderdoor te gaan als kwetsbaar individu toen. Echter zolang ik in mijn eigen tunnel van trance ben, blijf ik mijn illusiewereld scheppen en kom daar niet uit.

zondag 6 maart 2016